Zelfs de Dalai Lama is tegen een boycot

De echte Elfstedentocht heb ik nog nooit gefietst. Dagelijks train ik op de Friese wegen en dat komt op het moment neer op drie Elfstedentochten in de week. Daarom was het ook leuk om woensdag de profronde door de provincie te rijden.

Het was een heel mooie wedstrijd waar voornamelijk brede wegen het decor vormden. Wat mij betreft zijn er al genoeg wedstrijden waar het gevaar in de vorm van heringerichte dorpen, wijken en binnensteden wordt opgezocht. In de finale zat ik bij de kopgroep van 25 renners die als snelste richting Leeuwarden reden. Er kwam jammer genoeg nog een groep terug. Het ging veel te hard om nog iets te kunnen ondernemen en ik nam genoegen met het kijken naar 42 voorgangers in de massasprint.

Woensdag heb ik toch een beetje laten zien dat ik meer kan dan vier kilometer hard fietsen. En dat ik ambities heb om hogerop te komen. De eerste voorbereidingsperiode is daarmee goed afgesloten. Ik reed daarin maar drie wedstrijden en dat is toch wat minder dan mijn concurrenten. Bradley Wiggins, mijn grootste concurrent, rijdt bijvoorbeeld momenteel de Giro d'Italia. Volgens zijn ploegmaten is hij een echte komiek en kan hij iedereen die hij heeft geobserveerd op hilarische wijze nadoen. Ik ben benieuwd of hij mij al heeft geïmiteerd. Qua training en opbouw richting de Spelen in ieder geval niet.

Voor mij staat het vast dat ik naar Peking ga. Natuurlijk vind ik het ook een ernstige zaak dat de rechten van de mensen er geschonden worden. Ik las dat ene Yang Chunlin een brief liet rondgaan waarin stond 'We willen mensenrechten, geen Olympische Spelen'. De activist zal de komende vijf jaar tussen vier muren moeten doorbrengen. Maar zelfs de Dalai Lama is niet voor een boycot en ik ook niet. Ik zou Nederland ook geen dienst bewijzen als ik een T-shirt met 'free Tibet' draag. Steeds meer Chinezen kunnen Engels en dan kan het wel eens slecht met je aflopen heb ik gehoord op een bijeenkomst voor olympische sporters in Papendal .

De volksrepubliek is enorm aan het verwesterlijken. De mensen krijgen meer vrijheden en dat komt door de economische explosie die wij met z'n allen financieren. De staatshoofden dachten misschien dat het organiseren van de Olympische Spelen een vertoon van macht zou uitstralen maar misschien is niets minder waar en worden het de Spelen van het volk.

Volgende week begin ik met de eerste trainingen op de baan om weer even aan het gevoel te wennen. Dan rijd ik nog wat criteriums en klassiekers om vervolgens in juni en juli echt los te gaan op de baan want daar is het succes te halen.

We gaan naar Peking, zoveel is zeker!

We gaan naar Peking toe! Zoveel is zeker. We hebben ons als achtervolgingsploeg geplaatst maar ik heb me ook nog individueel gekwalificeerd wat Nederland een extra olympisch ticket bezorgt. Het was natuurlijk het belangrijkste doel van het jaar, maar het voelt inmiddels heel anders nu de doelstellingen iets kunnen worden bijgesteld.

Op het WK in Manchester haalde ik eind maart zilver op de individuele achtervolging. Ik lootte voor de kwalificatie tegen de regerend wereld- en olympisch kampioen Bradley Wiggins. Dat zorgde misschien net voor de goeie mix tussen spanning en motivatie want - heel erg gaaf - ik klopte hem voor zijn eigen publiek in een bomvol stadion.
Mijn tijd was erg goed, een dik Nederlands record en een van de snellere tijden ooit gereden. Het is een perfecte achtervolgersbaan en de omstandigheden in de hal stonden snelle tijden niet in de weg. Technisch kon mijn race ook niet veel vlakker of beter, misschien nog wat sneller in de verdere toekomst. Wiggins klokte de tweede tijd en in de finale troffen we elkaar weer. Deze keer kwam ik ontiegelijk tekort. Helaas kon ik dit incalculeren en was het geen schok.

De volgende dag hadden we een wat minder leuke sportmiddag. De ploegachtervolging, het onderdeel waar ik eigenlijk alleen voor train, ging verre van goed. We werden slechts achtste.
Het meest frustrerende was nog wel dat we het alle vier, achteraf gezien, hadden voelen aankomen, maar niet bij machte waren het te keren. De bedoeling was dat ik niet te snel zou starten omdat dit anders misschien voor problemen zou zorgen. Nu was de start veel te langzaam en lieten we daar al een heel vette seconde liggen die niet meer zou afslanken. De vijftien ronden daarna lag de kruissnelheid simpelweg ook niet hoog genoeg.

De prestaties op het WK hebben veel duidelijk gemaakt. Het zal z’n uitwerking hebben op de voorbereiding voor de Spelen. Op de scratch greep de rappe man uit Oldeberkoop, Wim Stroetinga, weer net naast de wereldtitel en werd tweede. De kans dat er in Peking twee renners van het achtervolgingskwartet uit Friesland komen en op Friese Koga’s rijden, lijkt nu vrij groot. Wim gaat zich er ook op richten.

In de maanden voor augustus zal ik enkele wegwedstrijden met mijn ploeg Syntec-Ubbink rijden. Specifiek trainen blijft een focus. De nadruk in deze periode ligt op coördinatietraining bij trainingscentrum de Vesteynde in Zwaagwesteinde, en duurvermogen kweken op de weg. Met het goede weer van afgelopen week was dat een genot. Met de selectie gaan we verder trainen op de baan richting Peking.

Indruk maken op Tiemen Groen

Ook deze week kom ik terug uit het buitenland. Deze keer was ik niet op pad voor een wedstrijd, maar voor een trainingskamp in Zuid-Afrika. Even geen rondjes meer rijden op de houten baan, maar werken aan de duurconditie onder geweldige omstandigheden. Met een groep van acht renners legden we elke dag onze kilometers af over het warme, donkere asfalt. Als we langs de hutjes met golfplaten fietsten, zwaaide bijna iedereen naar ons of gaven ze ons een glimlach. Schoolkinderen renden naast ons mee; anderen reden ons in hun luxe auto’s voorbij. Al loopt de zomer in het plaatsje Paarl naar het einde, het weer is er altijd goed. Het is een heerlijk gevoel dat je elke ochtend kunt ontbijten in je blote bast in het zonnetje. Na een paar dagen zit je helemaal in een ritme van slapen, eten en trainen en dat is leuk om met elkaar te beleven. De zesde trainingsdag was speciaal.

Tiemen Groen, die niet ver weg woont, kwam langs. We schudden elkaar de hand en hij vroeg me of het klopte dat ik een kleinzoon was van Hein Huizenga. Ze waren bekenden van elkaar; mijn opa handelde net als meneer Groen in antiek. Ze zijn ook wel samen naar Engeland geweest om antiek op te kopen.
Net als vele anderen heb ik verhalen over hem gehoord. Dat hij in de ronde van Ried iedereen op twee ronden reed, vier keer wereldkampioen op de achtervolging werd en als eerste vier kilometer aflegde onder de vijf minuten. Ondanks de successen stopte hij al op zijn 22ste met wielrennen, iets wat veel mensen gek vinden. Misschien is het niet gek, maar moedig. Het moet best lastig zijn om je leven lang aan die periode te worden herinnerd. Wellicht heeft hij nu meer betekend voor de wielerwereld door de enorme mythe die er rond hem is ontstaan.  

Vandaag ging hij met een oude vriend - onze manager Piet de Wit - en mechanieker Willy Felix mee in het busje dat achter ons aanrijdt tijdens de training, om ons van drinken en eventueel reservemateriaal te voorzien. Gelukkig lag er ook een reservewiel in voor het busje zelf, want dat kreeg een lekke band. Terwijl wij doorfietsten, hebben de drie heren zich in het zweet gewerkt om het euvel te verhelpen.

Daarna hebben we nog een tijdritje van vijftien minuten gedaan. Natuurlijk deed ik extra mijn best om een beetje indruk te maken op meneer Groen, maar of dat is gelukt, weet ik niet. Er stond 6 uur en 16 minuten fietstijd op de teller toen we landgoed Lanquedoc opreden waar we verbleven en leefden als God in Frankrijk. We gingen met z’n allen rond de grote tafel zitten en heerlijk uitgebreid eten. Iedereen wisselde een woordje met meneer Groen die veel interesse toonde en nieuwsgierig was. Daarna keerde hij huiswaarts.  

Over een kleine drie weken is het wereldkampioenschap in Manchester. De kans dat ik daar een kwart van de erelijst van Tiemen Groen ga behalen is niet groot, maar ik ga zeker voor twee podiumplaatsen. Dan zal er zowel individueel als met de ploeg een Nederlands record gereden moeten worden.

Genieten langs de kust van LA

Tussen Kerst en Oud en Nieuw werden de Nederlandse kampioenschappen baanwielrennen gehouden op de vaste trainingsbaan van de Nederlandse selectie in Alkmaar. Op mijn onderdeel de individuele achtervolging behaalde ik de rood-wit-blauwe trui nadat ik Jens Mouris in de finale versloeg. Een wedstrijd bestaat uit een kwalificatie en daarna een finale waar de nummers een en twee, en drie en vier het tegen elkaar opnemen voor de medailles. Het was best een belangrijke wedstrijd voor de jonge internationals om aan bondscoach Peter Pieters te laten zien hoe ze er voor staan. Iedereen wilde in aanmerking komen voor deelname aan de volgende wereldbekers.

Met een heel jonge en talentvolle ploeg reden we vorig weekeinde in de metropool Los Angeles de derde wereldbekerwedstrijd. Amerika is veel in het nieuws met aankomende presidentsverkiezingen en de problemen met de economie. Van de verkiezingen was nog weinig te merken, het lijkt erop dat de rest van de wereld er meer mee bezig is dan de gemiddelde inwoner van de States.

Wel viel het erg op dat er veel huizen te koop staan. Mensen kunnen de zware hypotheeklasten niet meer opbrengen. Er zijn grote verschillen in welvaart en die worden alleen maar groter. Getto’s worden afgewisseld met middenklassewijken en villabuurten. Maar aan de stranden is het is goed toeven. Ook in de winter doet de zon al goed zijn best en zijn het aangename temperaturen. Mooie wegen langs de kust waar we nog wat kilometers maakten.

Tweede en vierde; dat zijn mijn behaalde resultaten op de wielerbaan die naast het L.A. Galaxy-stadion van Gullit en co ligt. Mooie uitslagen in een olympisch jaar waar iedereen vecht voor kwalificatie. Tijdens de individuele achtervolging zette ik vrijdagmiddag de snelste kwalificatietijd neer. Dat betekende dat ik me mocht opmaken voor de finalerit later die avond. Daarin trof ik de jonge Amerikaan Tyler Phinney. Tot twee kilometer was het stuivertje wisselen maar na vier kilometer kwam ik als tweede over de streep. Mijn vorm was niet goed maar we’ll meet again.

Een dag later legden we met de ploeg de 16 ronden oftewel vier kilometer af in 4,09. Dit was de derde tijd. Erg jammer want de verschillen met de nummers 1 en 2 waren enkele tienden. Nu konden we nog vierde worden en helaas gebeurde dat ook;  we verloren met ruim verschil van de Oekraïners. Het was voor alle Nederlandse renners een zeer succesvolle oversteek van de oceaan. Bijna iedereen reed in zijn of haar discipline bij de eerste vijf.

Inmiddels ben ik, luisterend naar Piter Wilkens en met een jetlag, de Afsluitdijk al weer overgestoken naar de baan in Alkmaar. Met mijn trainer Anton Kingma uit Leeuwarden ga ik nu de komende periode toewerken naar het WK in Manchester.

Wat is het in Friesland mooi fietsen

Twee van de vier wereldbekerwedstrijden, in Sydney en Peking, zitten er alweer op. Het was zeer geslaagd. We wonnen twee keer het landenklassement.
De eerste wereldbeker was op de oude olympische baan van Sydney. Het is nu zomer in Australië en dat was een welkome overgang vanuit Nederland. We hebben ons er twee weken lang perfect kunnen voorbereiden op de wedstrijden. Ik heb daar niet veel trainingen op de weg gedaan maar meer op de baan. Er zijn alleen maar drukke wegen en de vluchtstrook op de snelweg is zelfs een legaal fietspad. Je fietst er makkelijker snel want je wordt meegezogen door de auto’s; het is alleen wel even opletten bij het voorbijrijden van de op en afritten.

Ik reed met Mouris, Schep en Heimans de ploegachtervolging en dat ging heel goed. We zetten de vierde kwalificatietijd neer en dat betekende dat we ‘s avonds nog een keer mochten rijden in de strijd om het brons. We hadden allemaal het gevoel dat het goed draaide! En dat iedereen zijn werk heel goed had gedaan. Jammer genoeg waren de Australiërs van Toshiba veel te sterk voor ons en stonden we niet op het podium.

Daarna reed ik nog de kilometer. Wel een beetje ongebruikelijk voor een duurrenner om op dit sprintnummer uit te komen en het deed een beetje clownesk aan.
Mijn start is niet mijn sterkste onderdeel en dit was een mooie gelegenheid om het te trainen. Binnen onze ploeg was met veel lol een pool gemaakt met mijn mogelijke tijden. Niemand had het goed, ik eindigde in de middenmoot en met een zeer behoorlijke tijd!

Bij vertrek uit Sydney had ik de korte broeken onder in de tas gestopt, want die waren niet nodig in Peking. Toen we van het vliegveld naar het hotel reden was alles grijs, grauw en kil. Overal waar je keek stonden eindeloze rijen flatgebouwen. Er werd mij verteld dat het wel wat op Moskou leek. Toch stonden er ook veel nieuwe moderne gebouwen en is het erg aan het verwesteren.

We zaten in een goed hotel maar ik wist niet precies hoe ik moest reageren op de onderdanige houding van het personeel. Het voelde gênant dat zoveel mensen voor je aan het werk zijn. Drie keer per dag werd je kamer schoongemaakt en stonden er slippertjes perfect naast elkaar naast je opgemaakte bed.

We hebben een dag goed getraind voordat ik vrijdag de individuele achtervolging mocht rijden. Iedereen hoopte op snelle tijden maar daarvoor waren de condities in de hal niet optimaal. Ik reed een vlakke race en werd met en werd met 4.24,6 zesde; 0,3 seconde van een finaleplaats en 0,6 seconde van een Nederlands record! Dat was toch wel even balen, maar ik lijk de aansluiting te maken met de wereldtop. Iedereen was er en de verschillen waren erg klein. Met de ploeg reden we de volgende dag weer solide en zetten we de vierde tijd op de klokken. In de finale moesten we het opnemen tegen Denemarken. Tot een echte wedstrijd kwam het niet omdat een van de Denen problemen had met zijn zadel waardoor ze de strijd al binnen twee ronden staakten. Jammer, we wilden een andere opstellingsvolgorde proberen.

De nodige wereldbekerpunten hadden we al binnen wat moet leiden naar het WK en Olympische spelen. Zondag zijn we met renners die klaar waren de stad ingegaan en hebben we onder meer Silk Market, Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad bezocht. Daar ontmoetten we in een achterafkamer een neef van Pu Yi, de laatste keizer van China. Hij zat achter een bureau te studeren en was van beroep kalligraaf. Voor veel geld en onder lichte druk werden ons Chinese tekens van zijn hand aangeboden. Wij gingen echter verder met een gids, die de enige leek die ons geen poot wilde uitdraaien.

Na een reis van 33 uur met omwegen en oponthoud waren we weer op Schiphol. De volgende dag maakte ik weer een trainingsritje over de mooie Friese wegen. Wat is het hier toch mooi fietsen!

,,Een jaar geleden reed ik voor het eerst rondjes op een wielerbaan. In het begin ging dat nog wat onwennig. Je hebt geen remmen op de fiets, je kunt je benen niet stilhouden en de bochten zijn 45 procent steil. Al snel kreeg ik meer vertrouwen en kon ik goed mee komen tijdens de trainingen van de nationale selectie onder leiding van bondscoach Peter Pieters. Ik mocht mee naar de wereldbekerwedstrijden in Los Angeles (januari ook individueel gereden) en Manchester (februari) waar ik uitkwam op de ploegachtervolging.

Het hoogtepunt was het WK op Mallorca. Ik heb het gevoel dat ik echt gevonden heb wat mij op het lijf is geschreven: 4 kilometer zo hard mogelijk fietsen, met zijn vieren in de ploegachtervolging of individueel. Het is verschrikkelijk kicken om met snelheden van boven de 60 kilometer per uur door de kombochten te vliegen. Het is totaal iets anders dan een klassieker van 160 kilometer door weer en wind over de Nederlandse wegen of een etappekoers door Frankrijk, wat ik gewend was. Daar kwam er lang niet uit wat er in zat en ik kreeg er geen voldoening meer van. Op de baan vond ik een nieuwe uitdaging.

Als ik mijn oranje broek en shirt van de nationale ploeg aantrek voor een training op het larikshout van de baan in Alkmaar, motiveert mij dat iedere keer enorm. Ik heb nu echt doelen: de aansluiting maken met de wereldtop en naar de Spelen gaan. Daar train ik iedere dag hard voor.

Al twee jaar heb ik problemen met mijn luchtwegen. Ook voordat het baanseizoen dit jaar in september van start ging, kreeg ik weer problemen met mijn gezondheid. Het ging zo slecht dat ik op een gegeven moment alleen nog maar op bed lag. Het bleek dat ik niet goed over de medicijnen kon die ik gebruikte tegen mijn astma. Ik ben daarom naar een arts van het NOC-NSF op Papendal geweest die mij andere medicijnen heeft voorgeschreven. En nu is het goed.

Al met al heb ik twee maanden weinig kunnen trainen en dat kwam natuurlijk zeer slecht uit. Het heeft ook nog invloed op mijn conditie nu. De eerste baantrainingen waren zwaar, ook omdat ik trainde met bijvoorbeeld Jens Mouris en Peter Schep die al in topvorm waren voor het EK. Zij haalden in Alkmaar dan ook goud in de koppelkoers.

Inmiddels gaat het alweer behoorlijk goed. Begin december zijn er wereldbekerwedstrijden in Sydney en de week erop in Peking. Ik heb er vertrouwen in dat ik goed genoeg ben om geselecteerd te worden en met een goede uitslag een stap dichter bij olympische kwalificatie te komen.

Vorige week heb ik op de baan in Alkmaar testen gedaan om te kijken wat de meest aerodynamische houding op de fiets is. Dat gebeurt met het SRM-systeem, dat het vermogen meet dat je levert op de crank, op de pedalen. Als ik bijvoorbeeld in houding A bij 50 kilometer per uur 400 watt lever en ik bij houding B 20 watt meer nodig heb om 50 kilometer per uur te rijden, dan kies ik voor houding A.

Zo'n test is zeer interessant aangezien 90 procent van het vermogen dat je levert op de pedalen, opgaat aan het overwinnen van de luchtweerstand. Ik besteed er veel tijd aan en kan er ook goed met Theo Bos over praten. Hij is ook veel bezig met het toepassen van nieuwe ideeën. Helaas kon ik toch niet een veel aerodynamischere houding aannemen. Mijn positie was al zeer efficiënt. Er zit niets anders op dan harder te trappen!''

JENNING HUIZENGA